இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் நடந்த கொடூரங்கள் வெறும் நினைவுகள் மட்டுமல்ல; அவை இன்றுவரை நீதிக்காக ஏங்கும் ஒரு இனத்தின் அழுகுரல். சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை (Amnesty International) மற்றும் ஐநா நிபுணர் குழுக்களின் அறிக்கைகள், இலங்கை அரசுத் தரப்பு மற்றும் அதன் படைகளால் நிகழ்த்தப்பட்ட போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனிதநேயத்திற்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு ஏராளமான ஆதாரங்களை வழங்கியுள்ளன.
தேசக்குரல் (Thesakural.com) தளத்தின் நிலைப்பாடு என்னவென்றால், குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படாமல் உண்மையான நல்லிணக்கம் ஒருபோதும் ஏற்படாது. பின்வரும் காரணங்களுக்காக ஒரு சர்வதேச ஐநா விசாரணை அவசியமாகிறது:
Table of contents [Show]
1. அடுக்கடுக்கான ஆதாரங்கள்
2009 போரின் இறுதி நாட்களில்:
- பாதுகாப்பு வலயங்கள் மீதான தாக்குதல்: மக்கள் தஞ்சமடையுமாறு அரசால் அறிவிக்கப்பட்ட 'பாதுகாப்பு வலயங்கள்' (No Fire Zones) மீதே கனரக ஆயுதங்கள் மூலம் கண்மூடித்தனமான தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டன.
- மருத்துவமனைகள் மீது குண்டுவீச்சு: வன்னிப் பகுதியில் இருந்த தற்காலிக மருத்துவமனைகள் மீது திட்டமிட்டு தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது சர்வதேச சட்டங்களின்படி பாரிய போர்க்குற்றமாகும்.
- உணவு மற்றும் மருந்துத் தடை: போர்க்காலத்தில் பொதுமக்களுக்குச் சேர வேண்டிய உணவு மற்றும் மருந்துப் பொருட்களைத் தடுத்து நிறுத்தியதன் மூலம் ஆயிரக்கணக்கானோர் பட்டினியாலும் நோயாலும் கொல்லப்பட்டனர்.
2. உள்நாட்டு விசாரணை இயந்திரங்களின் தோல்வி
கடந்த 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, இலங்கை அரசு பல "உள்நாட்டு விசாரணை" குழுக்களை அமைத்துள்ளது (உதாரணமாக: LLRC). ஆனால் இவை அனைத்தும் தோல்வியிலேயே முடிந்துள்ளன:
- நலன் சார்ந்த மோதல் (Conflict of Interest): குற்றம் சுமத்தப்பட்ட ஒரு அரசோ அல்லது அதன் ராணுவமோ தங்களைத் தாங்களே விசாரித்து நீதியை வழங்க முடியாது.
- அரசியல் விருப்பமின்மை: போர்க்குற்றங்களில் தொடர்புடைய உயர் ராணுவ அதிகாரிகளுக்குத் தண்டனை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அவர்களுக்குப் பதவி உயர்வுகளும் வெளிநாட்டுத் தூதுவர் பதவிகளும் வழங்கப்பட்டுள்ளன.
- சாட்சிகளுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை: உள்நாட்டில் சாட்சியமளிக்க வரும் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்கள் மற்றும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்கள் ராணுவத்தினரால் அச்சுறுத்தப்படுகிறார்கள்.
3. கட்டமைப்பு ரீதியான ஒடுக்குமுறை (Systemic Oppression)
இவை தனிப்பட்ட வீரர்களால் செய்யப்பட்ட தவறுகள் அல்ல; மாறாக ஒரு திட்டமிடப்பட்ட இனவழிப்பு நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாகும். 2026-ஆம் ஆண்டின் அண்மைக்கால ஐநா அறிக்கைகள் கூட, தடுப்புக்காவல் நிலையங்களில் முறையான சித்திரவதைகளும், பாலியல் வன்முறைகளும் ஒரு போர் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதை உறுதி செய்துள்ளன.
4. ஐநாவின் தார்மீகப் பொறுப்பு
2009-ல் பொதுமக்களைக் காப்பாற்றத் தவறியதாக ஐநா ஏற்கனவே ஒப்புக்கொண்டுள்ளது. எனவே, அந்தத் தவறைச் சரிசெய்ய வேண்டிய கடமை ஐநாவுக்கு உண்டு. சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் (ICC) போன்ற ஒரு அமைப்பின் ஊடாக மட்டுமே போர்க்குற்றவாளிகளுக்கு உரிய தண்டனையைப் பெற்றுத் தர முடியும்.
முடிவுரை: நீதியைத் தள்ளிப்போடுவது நீதியை மறுப்பதாகும்
பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்கள் மற்றும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் கோரிக்கை ஒன்றே ஒன்றுதான்: அது சர்வதேச விசாரணை. குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை வழங்கப்படாத வரை, இலங்கையில் தமிழ் மக்களுக்கான பாதுகாப்பு என்பது ஒரு கானல் நீராகவே இருக்கும்.
தேசக்குரல் பாதிக்கப்பட்டோரின் பக்கம் நின்று, உண்மையை உலகிற்கு உரக்கச் சொல்லும் தனது பணியைத் தொடரும்.
Leave a comment
Your email address will not be published. Required fields are marked *
